Μανώλης Μεσσήνης

Το άγγιγμα του πεπρωμένου

2011-11-30T00:42:00.003+02:00

“Το άγγιγμα του πεπρωμένου”

Μυθιστόρημα

Εκδόσεις ΗΛΕΚΤΡΑ
ΑΠΟ 12 / 2011 ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

Αυτός που πιάνει να γράψει κάτι, αυτός που για λίγες στιγμές βρέθηκε σε κάποιο κενό του τρομακτικού στροβίλου της εξέλιξης, αυτός που για λίγες στιγμές δεν τον απασχολεί ούτε το τραπέζι, ούτε το κρεβάτι, και γίνεται ένας μεγάλος μεγεθυντικός φακός, που χάρη σ΄αυτόν μπορεί να δει και ο πιο πολυάσχολος θνητός τις πραγματικές αξίες των γήινων υπάρξεων σε όλο τους το μεγαλείο, σε όλη τους τη δόξα και τέλος σε όλη τους την τραγικότητα, εμπρός στην αδυσώπητη τροχιά της μοίρας του. Αυτός ο άνθρωπος (με όλες τις συνέπειες της έννοιας άνθρωπος), προσπάθησε και βρήκε για λίγες στιγμές κάποια απήνεμη γωνιά μες στις καταιγίδες… και αποκεί προσπαθεί να περιγράψει το ταξίδι ενός πλεούμενου, που η μοίρα το΄ριξε να ταξιδεύει στον τρικυμισμένο ωκεανό της ζωής, που σ΄αυτόν τον άνισο αγώνα, ο αδύνατος χάνεται, σβήνει και ξεχνιέται με τέλος λίγα ξύλα, λείψανα του πλεούμενου, και ίσως με αποτέλεσμα, κάποιο ανθρώπινο υπόλειμμα, να σφραγίζουν τη “μηδαμινότητα” της ανθρώπινης ύπαρξης.
Και λέω προσπαθεί, γιατί κι αυτός ζει μες στις ίδιες καταιγίδες που τυραννούν το πλεούμενο, και μ΄ένα γύρισμα των ανέμων, από θεατής βρίσκεται πρωταγωνιστής ενός δράματος. Ίσως η απήνεμη αυτή γωνιά μετατραπεί σ’επίκεντρο ενός τυφώνα. Με την αγωνία αυτού του ανθρώπου, κάθισα να γράψω, με την ελπίδα ότι ο φακός που θα δημιουργήσω και θα τον στρέψω προς την αμείλικτη πραγματικότητα, ίσως μπορέσει να συγκινήσει κάποια… αεροδυναμική κούρσα (δεν λέω ψυχή γιατί στο μοντέρνο λεξικό η κούρσα σημαίνει το παν) και κατορθώσω κι αποσπάσω έστω κι ένα βλέμμα.
Γιατί, στο κάτω-κάτω, ένα βλέμμα στη σημερινή κοινωνία, σ΄ένα πνευματικό έργο, είναι μεγάλος κόπος.

Μανώλης Μεσσήνης

Μεταμόρφωση

2011-07-22T04:01:00.001+03:00

Άχραντο όνειρο μέσα από αχλύ

και τ’ασχημάτιστο που σχηματίζεται,

στο αχνό παιχνίδισμα της αυγής

χρωμάτων σύνθεση που ξεδιαλύνεται,

λευκά οράματα παίρνουν περίγραμμα ,

γυναίκα – μάγισσα σ’εσένα έρχεται

Στην κάτω χώρα μια απεικόνιση,

μια μετουσίωση και μια ενσάρκωση

και μια ανάμνηση απ’των αοράτων

την άπιαστη χάρη, τη θεία μορφή

Ασύλληπτο άρωμα γύρω της σκορπίζει

λευκοντυμένη σαν προχωρεί

φτάνει κοντά σου θριαμβική,

ναϊάδας γνέματα, σειρήνας χάδια,

ένα φιλί – νέκταρος κέρασμα

από συμπόσιο σε Ολύμπου δώματα

Είναι τα μάτια της γαλήνια θάλασσα,

είναι το βλέμμα της ουράνιο φως,

είναι η φωνή της μια μελωδία,

είναι το Είναι της μια αρμονία,

είναι η αγκαλιά της μέθη κι ανέβασμα

σε Παραδείσου στερνό σκαλί

Άχραντο όνειρο μέσα από αχλύ

και τ’ασχημάτιστο που σχηματίζεται

κι απομακρύνεται,

με πάτημα ελαφρύ και εξωτική

γυναίκα – μάγισσα απ’το προσκήνιο αποχωρεί

Στο αχνό τρέμουλο της δύσης

μέσα απ’το σύννεφο που ξεδιαλύνεται

αιθερογέννητη, θριαμβική

ολέθρου οπτασία αυτή ξανάρχεται

Είναι τα μάτια της άγρια θάλασσα,

είναι το βλέμμα της φωτιά της κόλασης,

είναι η φωνή της ύαινας ουρλιαχτό,

είναι το Είναι της άγονη έκταση,

είναι η αγκαλιά της τύλιγμα φιδιού,

είναι το χάδι της θανάτου άγγιγμα και γκρέμισμα

βαθιά σε Ταρτάρων στερνό σκαλί

Απαίσιο όνειρο μέσα από αχλύ

και τ’ασχημάτιστο που σχηματίζεται

κι απομακρύνεται,

με πάτημα ελαφρύ και εξωτική

γυναίκα – μάγισσα απ’το προσκήνιο αποχωρεί

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Glauco Dattini)

Γνώση υψηλή

2011-04-08T21:01:00.004+03:00

Γνώση,
χίμαιρες - θύελλες και προσμονή
Τι από μένα συ τάχα γυρεύεις
δείχνοντάς μου Ηλύσια,
μα κορφές υψώνοντάς μου;
Οι ευωδίες του Είναι σου στα χέρια σου ποτήρι,
στο διψασμένο σου παιδί τροφή
"Πιες, είπες,
πιοτό που λέγεται γητεύτρα ηδονή"
Την προσφορά τη ρούφηξα... ω θεϊκή μητέρα,
έμοιαζε με έρωτα κυλίστηκα, στου Βάκχου το μεθύσι,
κι ακούστηκες απόκοσμη, σαν ήχος μιας λύρας μακρινής :
"Παιδί, σαν με θαρρείς μητέρα,
θνητέ, ποιον έχεις για πατέρα;"
Ω μελωδία ανάκουστη, ω της σκέψης μου θρήνε,
ω τραγική μου ύπαρξη, καταραμένο είμαι γέννημα;
Ποιον έχω για πατέρα;
Μάνα ποιον έχεις έρωτα; Τα δώρα του ποθώ...
Τι θέληση με γέννησε,
τι οργίου άγρια νύχτα,
τι σπέρματα στο χάος έσμιξαν
και σπόρος πρόβαλα εγώ
βυζαίνοντας τα θέλγητρα φιλήδονης γεννήτρας;
Μιας συνουσίας ιερής, λάθος είμαι τάχα,
παιχνίδι μήπως ασήμαντο μιας θείας τραγωδίας;
Ω πάλη μου, βυθίστηκα στον ίλιγγο... κατρακυλώ
τελειώνοντας το έργο μου από την ειμαρμένη
κι απ'τις κορφές κι απ'τις κυλάδες των Μακάρων
που τα λυχνάρια έσβηναν του νου και της καρδιάς μου...

Γνώση, γνώση υψηλή...
νιώθοντας παιδί δικό σου βύζαξα
από τον οργασμό της σάρκας σου χυμό
Μα, εκείνη η ανθρώπινη ομορφιά
είναι πετράδι κι από σένα πιο λαμπρό,
το'να το κλείνει η σκέψη μου και τ'άλλο η ψυχή μου

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Keveh H. Steppenwolf)

Δέηση

2011-03-12T12:28:00.006+02:00

Γεννήθηκα σε μια χώρα με βαθύ ουρανό και λαμπερό ήλιο

κι όμως, είδα

μάτια θολά να τρέμουν πίσω απ'τα κλειστά παράθυρα,

μάτια να λαχταρούν ζωή,

μάτια να ιστορούν τη μοναξιά της γης μου΄

κι έγινε ο λόγος μου άυλος ψίθυρος

και το κορμί μου διάφανο σύνορο,

αδύνατο ν'αντέξει τ'ανθρώπινα που σείονται

Ποια μέτωπα να ξεπλύνω

και ποια στήθη να γυμνώσω;

Σε ποια χέρια τα χέρια μου να τρίψω

και σε ποια σπλάχνα το πάθος μου να βυθίσω;

Από ποια μάγουλα να πάρω το δάκρυ να το διαλύσω

στη συνείδηση της γης μου;

Δεν αντέχω πια να ξοδεύω την οδύνη μου

πλέκοντας το ένδυμα κάποιας υψηλής αλήθειας,

μακάρια συνομιλώντας με την ατελεύτητή μου πτώση

Μια έκρηξη αναμένω, μια έκρηξη που θα'ναι αρχή,

σαν φτεροκόπημα πουλιού,

σημαίνοντας τον θάνατο ενός ξεπερασμένου κόσμου

Μια έκρηξη

που να μπορεί να γίνει στάλα στοχασμού

που να μπορεί ν'ανάβει τους κόρφους της γης και τ'ανοικτά της σκέλη

που να μπορεί να δίνει φωτιά στον άνθρωπο να πιει σε ψηλό ποτήρι

Μια έκρηξη αναμένω, κι έναν κόσμο έφηβο

να με ξαναγεννήσει

(picture by Fridaus Musthafa)

Ον των παθών

2011-02-27T05:43:00.003+02:00

Κοιτάξτε με!

Δεν είμαι πλάσμα μ'ένα κορμί

Δεν είμαι όραμα που ζει στη μέθη

Δεν είμαι ο ίσκιος μιας δύσης που συλλογίζεται τον ύπνο της ανατολής

Είμαι το γέννημα μιας Σύλφης

που χόρεψε τ'όνειρο μ'ολάνοιχτα μάτια

Ζω μες στ'απλωμένα χέρια μιας θλίψης που γίνεται λίμνη,

μες στ'απλωμένα χέρια μιας λατρείας που γίνεται ποτάμι

και ξεδιψά με την υψηλή του υγρασία το κορμί μου

Ζω κάτω απ'τη γύμνια μου και κάτω απ'το φως μου

Γεύομαι τις ηδονές

Γεύομαι τα χείλη μιας έκφρασης

Γεύομαι τις ώρες που δίχως νόημα Ιερό πεθαίνουν·

το νόημα που μια φωτιά δίνει στο λύγισμά μου

και στάλα στύβεται στο στόμα κάθε φλέβας μου

Μη με σκορπίζετε. Ω, μη σκορπίζετε το σχήμα μου

πέρ'απ'τη μοναξιά του,

πέρ'απ'τη λευκή του σιωπή

Φτάνει που αναπνέω στο περίγραμμα του κόσμου

που γίνεται σάρκα μου,

τραγούδι της σάρκας μου -

χορός

Φτάνει που γεύομαι τον άνεμο

με χίλια στόματα,

με χίλια μάτια,

με χίλια αισθήματα

Άνθρωπος ανάμεσα στον άνθρωπο κι ανάμεσα στο πάθος

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by epsilon delta)

Συνείδηση

2011-02-19T23:42:00.001+02:00

Ανοίξτε μου τον μακάριο ύπνο,

δώστε μου τον χυμό μιας παρουσίας

που αναζητά τα μάτια μου,

τα χείλη μου,

τη φλέβα μου να πιει·

μια παρουσία αναδυόμενη απ'το ένστικτο,

από τη μυστική μέθη,

από τη σοφή οδύνη ενός θρήνου υψηλού

Ανοίξτε μου τον μακάριο ύπνο

Βυθίζομαι,

θαρρείς μια σιγή διαλύει το σάρκινό μου σχήμα

και με βαθαίνει στον στρόβιλο μιας απύθμενης απουσίας...

Συνείδηση,

πόσα χρόνια δένω τον Μύθο σου,

πόσα χρόνια ανακατεύω την ύλη

να πήξει η μυστική σου ύπαρξη

Αναρίθμητες είναι οι νύχτες που τα πάθη μου

τρυπούν τυφλά το κορμί σου

δίχως να δαγκώσουν απ'την εξαίσια σάρκα

Συνείδηση,

μόνο στον ίσκιο σου μπορώ

και στ'αδειανό περίγραμμά σου να χωρέσω

Δείξε μου τη ματωμένη σου μορφή,

γίνε γυναίκα να βυθίσω το ανθρώπινο ρίγος μου,

γίνε ήχος να σ'ακούσω –

ακτίνα να σε δω

κι αν είσαι την ώρα αυτή ένα με τη δοκιμασία

κι αν είσαι ένα με το αίμα του πληγωμένου μου αιώνα,

ένα με την αγέννητη θυσία,

ένα με τον τέλειο θάνατο,

θα σε δεχθώ

(picture by gregory PERRIN)

Φόβος

2011-02-07T04:19:00.008+02:00

Φόβος,

σε ώρες αμφίβολης σιγής·

χωρίς της Κρίσεως τις φωτιές

ουσία του ερέβους

ανάμεσα και πέρα από τη λάμψη και την προβολή

των διαθλάσεων του νου σ’όλη την έκταση

μια ακαθόριστη οντότητα

σε διάσταση αιώνια αινιγματική

με άυλη την καταθλιπτική

μέσα στον χώρο παρουσία της·

παραβιάζοντας του Είναι σου την πύλη

γίνεται ίσκιος στη μοίρα σου επάνω

και στα θεμέλια της ψυχής σου οδηγός

Από τον τρόμο και τον ίλιγγο

χαμόδεντρο στη θύελλα συντρίβεσαι

στην ενατένισή του

Μαινάδες – Ερινύες

ζητούν την απογύμνωσή σου

Επίμονες κι αέναες –

συνείδηση και θέληση

ορθές και αντιμέτωπες

στ’αχόρταγο κοράκι,

αναλλοίωτες

στο σκότος και στο φως,

χάνοντας – κερδίζοντας

στο αμείλικτο παιχνίδι των ζαριών

©Μανώλης Μεσσήνης

Το ποίημα δημοσιεύεται στα πλαίσια της Ημέρας Ενάντια στον Φόβο,

δείτε περισσότερα εδώ : www.grfear.blogspot.com

(picture by Barbara)

...σαν ηχώ

2011-01-14T02:50:00.006+02:00

Ο άνεμος στροβιλίζει τους ίσκιους,

τις φωνές στους έρημους δρόμους,

την τέφρα ενός ονείρου στα πόδια μου,

κι ένα παράθυρο κλαίει την εγκατάλειψή του

Στον ορίζοντά μου απλώνεται η μορφή σου,

στον δρόμο μου ηχεί η ιστορία σου,

κι εσύ λικνίζεσαι στο άπειρο

με τον ήλιο που φυλάκισες στην ψυχή σου΄

και τις νύχτες που σε δέχονται τα όνειρά μου

σε συλλαβίζω,

γλυκιά και ανεπίστροφη θωπεία,

του στίχου μου θρυμματισμένη ελπίδα

Ποιος ουρανός μάς νιώθει

με τη γη να ενωθεί...

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Fitra Pranadjaja)

Εδώ θα σταθώ

2010-11-07T04:35:00.010+02:00

Λιγόστεψε το φως,

χαμήλωσε ο ουρανός το πρόσωπό του,

κρεμάστηκε το φεγγάρι μεσίστιο

στον ιστό των ματιών μου

Στο στήθος μου κατοικεί ένα πουλί,

αλαφιασμένο, χωρίς φτερά και κράζει

Μοιάζω του Σίσυφου,

φορτωμένος μια πέτρα

να τη στηρίξω προσπαθώ στην κορυφή,

μα όλο κατρακυλά

Εδώ θα σταθώ,

σε τούτη την πέτρα,

στην πέτρα που με γέννησε

Αγωνιώντας για τις μέσα μου ρωγμές,

λουσμένος ιδρώτα, φορτωμένος μνήμες

Σηκώνοντας το βάρος της νυκτός

Εξουσιάζοντας τη θέληση, κι ανάβοντας φωτιές

Εδώ θα σταθώ,

με το αγκάθι στο στήθος μου σφηνωμένο,

άγρυπνος μες στο σκότος που με περιβάλλει,

γυμνός από λάμψη - σαν φλόγα ασχημάτιστη,

όρθιος πάνω στον σταυρό,

καταρρίπτοντας με όνειρα τους εφιάλτες

Κι αν μέρα τη μέρα βαδίζω

σε λιμνασμένα νερά

και δρόμους φλογισμένους

Κι αν καίω το βλέμμα μου

σε αδιάβατες κορυφές

Εδώ θα σταθώ,

ανάβοντας φωτιές σε πλατείες,

κτυπώντας καμπάνες

για να ξυπνήσουν του κόσμου οι γειτονιές

Εδώ θα σταθώ,

μαστιγώνοντας τον φόβο,

έξω απ'τις κατοικίες της σιωπής,

με τα μάτια στραμμένα στα βέλη που με σημαδεύουν

Εδώ θα σταθώ,

στην πέτρα που με γέννησε

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by fulviopellegrini)

Λυγμικός σκοπός

2010-10-18T01:59:00.015+03:00

Ήρθαν σκληρές του έρωτα οι φωνές,

υστερικές – γέλια σαρκασμοί

Ανατριχιαστικοί τριγμοί από εφηβείες φυτών

Ιαχές συριστικές από άγνωστες πηγές

Και πετούμενων εντόμων και κτηνών και ερπετών

συνουσιασμών θριαμβευτικές

ζωής και αθανασίας κραυγές

Η καρδιά μου αδύναμη να τις δεχθεί

Όρμησαν – στρατιές βαρβαρικές

Του χλωμού της ύπνου την κουρτίνα ξέσχισαν

Μ’εμπαιγμούς τη ράπισαν

Τρόμαξε. Κι έκλαψε πολύ

Ήρθαν απηνείς οι χυμοί του έρωτα,

έκλυτοι – από βίαιους καρπούς,

από κλώνους οργισμένους και κορμούς πληθωρικούς

Και πετούμενων εντόμων και κτηνών και ερπετών

συνουσιασμών χημώσεις,

ανυπότακτες ροές μαυλιστικές

Η καρδιά μου αδύναμη να τους δεχθεί

Την έζωσαν – ξεχύθηκαν και την έλουσαν

Πετριές παράφορες οι καρποί, τη κτύπησαν

Πόνεσε. Κι έκλαψε πολύ

Ήρθαν με δόλο οι πνοές του έρωτα

Ροές μέσα σε αρωμάτων φίλτρα

και σε αλχημείες σοφές

Μαγικές αναπνοές – λευκοί καπνοί

από αύρα καυτή, μυστικές ηδονές

Και πετούμενων εντόμων και κτηνών και ερπετών

συνουσιασμών θυμίαμα,

οσμές σπερματικές

Η καρδιά μου αδύναμη να τις δεχθεί

Σαν σπαθιές αόρατες ως βαθιά την έσχιζαν

Πνιγόταν. Κι έκλαψε πολύ

Ήρθε η θωριά του έρωτα

Θηρίο άγνωστο, φτερωτό

Η καρδιά μου αδύναμη να τη δεχθεί,

έτρεξε

Κρύφτηκε. Κι έκλαψε πολύ

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Vernon Trent)

Η Ψυχή

2010-09-17T13:46:00.008+03:00

Η ψυχή!...

Θέλω να πιστεύω σ'αυτή

Έχω ανάγκη να υπάρχει...

Τη βλέπω, τη νιώθω,

όχι βέβαια στη λάμψη των επίγειων κόσμων,

όπου την αναζητούν κάποια χοντρά πνεύματα,

αλλά εντός μου, πέρα απ'τις σκέψεις,

στην άκρη των ονείρων μου,

που δεν ποθώ το τέλος τους,

τον σκοπό τους,

τον οποίο - αυτή μόνο μπορεί

να ορίσει σε σημείο του χρόνου

εκτός του αιώνα

Από μονοπάτι αργό,

ανηφορικό και γυριστό,

σπαρμένο εμπόδια,

οδεύω προς αυτή

Ίσως βρίσκομαι κιόλας

πιο κοντά

από τα νερά όπου βουτώ αναζητώντας τη δροσιά

Τη φωνάζω

μ'όλη τη δίψα μου της αιωνιότητας

Θα ήθελα να νιώσω τον εαυτό μου

μες στο χέρι της

Εκεί - θα λυτρωνόμουν

από τόσα δεσμά που με βαραίνουν...

Ω, ανθρώπινή μου φύση,

άδολη η ιερή σκιά σου΄

κι αν η αντάρα των παθών ζητά να σε σκεπάσει,

η καρδιά σου είναι ζωντανή -

κι ευλογημένη η στιγμή που νιώθεις

την απόκρυφή σου εξομολόγηση

αφήνοντας εκστατικούς τους λογισμούς,

ευλογημένη και η στιγμή της συμφωνίας των ψιθύρων

όπου μέσα σου διαβαίνουν

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by marelle)

Κάποια μέρα

2010-09-09T01:05:00.007+03:00

Άνθρωπε του Δρόμου

2010-08-16T17:25:00.018+03:00

Άνθρωπε του δρόμου,

κλείσε τα μάτια

για να μπορώ να σου μιλώ

Σαν με κοιτάς

τα λόγια μου ξεστρατίζουν

Καίει κάθε μου λέξη

η φλόγα των ματιών σου

Σαν με κοιτάς

ο χώρος γύρω μεγαλώνει

και μέσα του βουλιάζω

Σαν με κοιτάς

μικραίνουν τα φτερά μου,

μοιάζουν ακίνητα

γκρίζα και ματωμένα·

η ματιά σου είναι πάνω μου

κόκκινο υγρό μαντήλι

που με κυκλώνει κι απλώνεται

για να σκεπάσει τους λευκούς αφρούς του ωκεανού μου,

είναι τα σύννεφα που βαραίνουν τον ουρανό,

είναι τα φύλλα των δέντρων

που τρεμοπαίζουν στα λασπωμένα πρόσωπα των δρόμων

είναι το σφύριγμα του τρένου,

σαν κάλεσμα από μακριά

είναι η φωνή που ζητά να επιστρέψει

η ζεστασιά της στέγης του κόσμου

Άνθρωπε του δρόμου,

σαν με κοιτάς,

η σκέψη μου απ’τα τέσσερα καρφιά της πέφτει·

κλείσε τα μάτια

μέσα τους αποκαθηλώνεται

ολόγυμνη η ψυχή μου

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Nerete Sokaginda)

Θυσία ii

2010-07-16T02:49:00.010+03:00

Σ’εσένα ψυχή μου

πρόσφερα θυσία το φλεγόμενό μου πνεύμα

Σ’εσένα και τους θρήνους μου ακέραιους

κι εσύ γι’ανταμοιβή

με πάθη με στεφάνωσες·

για των ματιών σου την ευδαιμονία,

ως ύστατο εγκώμιο

©Μανώλης Μεσσήνης

Εράσμιος, σαν γάτος

2010-06-23T02:08:00.013+03:00

Στα χρόνια τούτα
που οι άνθρωποι
ανοίγουν μόνοι τους πληγές,
και μόνοι τους τις γλύφουν,
θα’θελα να’μαι γάτος
Σε κάποιου μεγάρου την αυλή
μακάρια να κοιμάμαι,
και σαν πατριάρχης να ευλογώ
της ηδονής το χάδι
Εράσμια να ξαπλώνω σε θρόνο δροσερό,
και στους αυλικούς τη γούνα μου ν’απλώνω
Κι ας με χαϊδεύουν
Ξεδιάντροπα εγώ, σαν γάτος,
γλιστρώντας θα τρυπώνω
στων κρεβατιών τους τη γλυκιά σαγήνη·
από κάτω, σαν βλαστός,
το πύρινο γλωσσάκι μου τα πόδια τους να γλύφει

Μα και στα χρόνια τα μετέπειτα
να εξακολουθώ να είμαι ο γάτος·
εκείνος ο εράσμιος,

που σαν κουρέλι αφέθηκε,νωχελικά,
μακάρια να κοιμάται
σε κάποιου μεγάρου τη δροσερή αυλή,
δεμένος τραγικά στης ύπαρξής μου την οδύνη

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Ferran Jorda)

Πίσω απ'τις πόρτες ii

2010-06-11T18:13:00.002+03:00

Σ’ένα μακρόστενο δωμάτιο,
–πελώριο στόμα στο πρόσωπο της πόλης–
η πόρτα έκλεισε

Ξαπλωμένη η γυναίκα
γυμνή πάνω στη λευκή γλώσσα του κρεβατιού
Τα στήθη της σαν δυο αυγά,
γέμισαν τις κοκάλινες θήκες των χεριών του
Οι τοίχοι ανεβοκατέβαιναν
Το ταβάνι γινόταν πάτωμα
και τα ξύλα του παρκέ μάτια πατημένα, θαμπά
Ένα αυτοκίνητο ακούστηκε
Γύρνα, της είπε
Το πρόσωπό της τσαλάκωσε πάνω στο λευκό σεντόνι
Μύριζε ανδρικό εσώρουχο
Κάποιος απ’τον δρόμο σφύριζε
Άνοιξε τα μάτια
Ένα κουνούπι πατημένο στη φτέρνα του τοίχου,
κι ο λεκές κίτρινος στο σεντόνι
Το χέρι του τράβηξε τα μαλλιά της
Η ώρα πέρασε απ’τα μάτια της μπροστά
Τέσσερις και πέντε
“Πέντε και πέντε πρέπει να φύγω”, σκέφτηκε

Κρυώνει η γυναίκα
Γυμνή στη φούχτα του κρεβατιού
συλλογίζεται :
“Όταν χαμηλώνουν τα φώτα της πόλης
βουλιάζουν οι συνειδήσεις
Τ’αχίνια των ματιών κλείνουν
και εισέρχονται οι άνθρωποι
στις βραχώδεις σπηλιές των ίσκιων
Μέσα εκεί, η σιγαλιά των βυθών
Μέσα εκεί, τα σώματα αιωρούνται
σαν τεράστια πολύχρωμα ψάρια,
και ο ήλιος πήζει τις διάφανες ακτίνες του…”

Ο τοίχος μακρύς,
σμίγει στ’ακρόχειλο με το ταβάνι
Γράφει μια άσπρη φωτεινή γραμμή
Το χερούλι της ντουλάπας είναι στραβό
Το χαλί έχει ξεφτίσει στις άκρες
Κενό. Ένα τεράστιο κρύο κενό
Πλατύ κενό, μέσα της

Πλησιάζει στο παράθυρο η γυναίκα
Σηκώνει το βλέφαρο της κουρτίνας
Το φεγγάρι τρεμοπαίζει,
σαν μάτι μεθυσμένου
Στην πόλη τα φώτα έσβησαν
Και οι χλιαρές συνειδήσεις
Μόνο τα μάτια από τους αόρατους φεγγίζουν,
αντανάκλαση των ζωντανών

Το δωμάτιο σκοτεινό
Το πάτωμα θαμπό
Ταπεινώνουν τα μάτια της γυναίκας
Πέντε και δεκαοκτώ
Η πόρτα έκλεισε

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Andrea Orioli)

Πίσω απ'τις Πόρτες i

2010-06-05T17:58:00.007+03:00

Το κτίριο μαύρες γραμμές
Ερμαφρόδιτες σκέψεις χορεύουν
μες στους θόλους του μυαλού, γυμνές
Κάτασπρες οι σκάλες
Ο διάδρομος μακρόλαιμος
Το κλειδί τρίζει
η πόρτα ζωντανεύει
Οι τοίχοι ακούν

Ένας μεγάλος φωτεινός λεκές στο χαλί,
σταματημένος ήλιος στο δωμάτιο

Και οι κουρτίνες διάφανη σάρκα

Γύρω απ’το σώμα μου το σκοτάδι σφίγγει,
γλοιώδες, σαν ένα θαλάσσιο φίδι

Βαδίζω αργά ανάμεσα απ’τα κούφια έπιπλα
που αντηχούν περίγελους
Μικρά ανθρωπάκια ξεπετάγονται,
δείχνουν τη γλώσσα τους,
γελούν και απλώνουν μέχρι τ’ακρότοιχα
Φτύνουν μες στο στόμα μου τ’ανθρωπάκια
και χάνονται κάτω απ’το χείλος του χαλιού

Το ψάρι άρχισε να φουσκώνει μες στο ενυδρείο,
να μεγαλώνει
Σπάει το γυαλί και ξεχύνεται, κατακόκκινο,
με μάτια ψόφια
Τα λέπια μεγαλώνουν, κόβουν το πετσί μου,
μαχαίρια λερά

Στο ταβάνι μια μαύρη γραμμή –
μακραίνει, προχωρά και χάνεται
στο ακρόσμιγμα των τοίχων

Η πόρτα είναι κλειστή

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Andrea Orioli)

Ποιος Μπορεί;

2010-05-17T03:06:00.003+03:00

Κάποιος, ένα κομμάτι απ’το πλήθος,

απέναντί μου στεκόταν, στην άκρη του δρόμου σκυφτός

Στα μάτια του υπήρχε κάποιο δάκρυ,

ένα κρυφό δάκρυ – που άστραψε μια στιγμή

Δεν υπήρχε αμφιβολία,

σκεφτόταν τον θάνατο – τον καλούσε ο θάνατος

Και ο σκοτεινός ουρανός,

μαγεμένος απ’τις ξαφνικές σταγόνες της βροχής,

έμοιαζε να τού τραγουδά τις σειρηνικές του επωδές

Αλήθεια, έλεγα μέσα μου,

τίποτα δεν ξέρουμε για τους άλλους

Τους βλέπουμε να κινούνται,

να υποφέρουν, ν’αγαπούν, να πεθαίνουν,

χωρίς η σκέψη μας να κατορθώνει να τρυπά

το στρώμα της επιφάνειάς των

και να βυθίζεται πέρα απ’αυτή,

μες στις χώρες της ψυχής, εκεί

όπου κατοικεί η αληθινή τους ύπαρξη·

οι σκέψεις τους

εκδηλώνονται σ’εμάς με λόγια

που νομίζουμε πως νιώθουμε,

πως μπήκαμε βαθιά στο νόημά τους·

οι πράξεις τους,

α, αυτές μας ξεγελούν ακόμα πιο πολύ!

Τις κρίνουμε, τις ταξινομούμε, δίνουμε ορισμούς·

οι κρίσεις μας

άλλες τόσες – άδικες, πλάνες,

κατασκευασμένες απ’την παχιά μας σκέψη

Αγνοούμε πως τα γεγονότα δεν είναι παρά σημεία,

μορφές πιο αβέβαιες κι απ’τα λόγια

Σκεφτόμουν,

και ήθελα στο πλήθος να φωνάξω :

«Ποιος μπορεί να πει ότι

το απ’τους νόμους απαγορευμένο

είναι από εκείνους της ψυχής ανώτερο;

Ποιος μπορεί να πει ότι

η δύναμη του να αισθάνεται κανείς

επάνω απ’όλα τα πράγματα,

η δύναμη μιας ψυχής που υψώνεται

και σπάζει των προλήψεων τις αλυσίδες

δεν είναι ύψιστη αρετή;

Ποιος μπορεί τα όρια να χαράξει

του καλού και του κακού;»

Ήθελα στο πλήθος να φωνάξω

μα, ένας κρίκος του κι εγώ,

ψιθύρισα

©Μανώλης Μεσσήνης

Όλο ανεβαίνεις, κι αγνοείς...

2010-04-18T06:43:00.005+03:00

Ανεβαίνεις, όλο ανεβαίνεις,

σε κάποια κορυφή, σε κάποια ομορφιά,

προσκύνημα να κάνεις

Μα,

αγνοείς, όλο αγνοείς,

χαμηλά να κοιτάς, εκεί,

όπου τα ίχνη του κύκλου σου αφήνεις·

έστω κι αν σε τούτο’δώ τ’ανέβασμα

τα πέλματα σπιθίζουν σε πέτρες μυτερές

κι άνεμος τη σάρκα ακονίζει,

έστω κι αν φτεροκοπά η ψυχή

ολόγυμνη μες στη δόξα κάποια οπτασίας,

αν την υποσημείωση του έργου προσπερνάς,

πώς ζητά ν’ανέβεις – ψηλά να σταθείς,

στο σώμα του κειμένου;

Μετέωρος,

σαν φτάσεις στον τόπο της θυσίας,

ό,τι γύρευες θα βρεις;

Τούτο’δώ τ’ανέβασμα, τυφλό

στο κατ’ουσίαν αληθές

Και η ψυχή σου – όπως την όρισες,

ολόγυμνη θυσία

©Μανώλης Μεσσήνης

Στάχτες

2010-04-10T05:23:00.006+03:00

Σιωπή! Παίζεται ένα δράμα

Κοιτάξτε πώς καίγεται εκείνη η σελίδα,

και είναι καλής ποιότητας χαρτί,

από εκείνα που ό,τι γράφουν πάνω τους διαβάζεις

και ταυτόχρονα τα καις

Κοιτάξτε καλά εκείνη τη σελίδα,

του δράματος το ιντερμέτζο

πιο πυρωμένο τώρα από ποτέ,

έγραφε για την τυφλή του κόσμου ηθική

Κοιτάξτε, και σιωπή

Εκείνη η σελίδα δεν μολύνει πια,

δεν κηλιδώνει πια τις άλλες σελίδες·

εκείνη η μία στην πυρά κι αυτές αειμακάριστες·

γεμάτες λέξεις όμορφες μιλούν για έναν παπαγάλο

που άνοιξε το ράμφος του για λίγο μαϊντανό

Κοιτάξτε, αλλά προσέξτε!

Παίζεται ένα δράμα

Οι στάχτες χορεύουν πάνω απ’την πυρά

©Μανώλης Μεσσήνης

Το Μύθευμα

2010-02-21T12:52:00.001+02:00

Κατήφορος!

Μονόπρακτο δράμα αμαρτωλού θεού

που εκλιπαρεί εραστές ειδωλολάτρες

να λατρέψουν τους πύρινους βωμούς του,

να δώσουν τη γνώση τους θυσία στου φόβου την πυρά

ξορκίζοντας την απειλεί, εκείνη τη σοφία – που έγινε αιτία

έκπτωτοι να γίνουν οι κυρίαρχοι

Κόλαση!

Χίλιες και μία τραγωδίες σε μονόπρακτα αφορισμού

Σοφίτες μυαλά στο αίμα υποταγμένα

Ποιος, του λόγου άριστος, έγραψε το μύθευμα

σκορπώντας φλόγες στο χάος

δημιουργώντας παραισθήσεις φωτός

κλείνοντας τον στοχασμό στον πύργο της Βαβέλ;

Ιδού!

Μασκαρεμένες φιλοσοφίες που έγραψαν ιστορία,

για να είναι η σκέψη εξαρτημένη από το μηδέν, κι ύστερα

το πτώμα της αλήθειας, στην άκρη πεταμένο,

στο περιθώριο των αιώνων που μοιάζουν με ανάσα, δύσοσμη

Δεν υπάρχουν ήρωες να μας χλευάσουν,

μόνο ηρώα με λέξεις χαραγμένα, που διχάζουν –

που αφορίζουν και τρομάζουν

σβήνοντας το φως απ’τα μάτια του κόσμου

Φθορές και ρωγμές σε παρακμάζουσες αναληθείς εικόνες

μα, τα βλέφαρα του νου κλειστά

Κι αν ο ήλιος στο διάβα του δεικνύει την αλήθεια

ξεγυμνώνοντάς την χωρίς ντροπή,

η λάμψη του πονάει, πληγώνει και μισιέται

Μονομάχος ο άνθρωπος, κάποτε σοφός

αγκομαχώντας – ματωμένος

ανεβαίνει τον Γολγοθά του σαν άλλος Χριστός

Ιδού ο αφορισμός του : Εγώ ειμί ο υιός του Θεού!

©Μανώλης Μεσσήνης

Προσδοκία

2010-02-18T02:51:00.002+02:00

Εκείνη η Εικόνα

2010-02-13T05:15:00.003+02:00

Εκείνο το παιδί

με το σοφό θλιμμένο βλέμμα

Εκείνο που πέθαινε αργά – αργά

κατέβηκε σήμερα από τη φωτογραφία της εφημερίδας

και μου διέλυσε το σπίτι

Τρόφιμα ρούχα έπιπλα

τα μάζεψε σωρό θρύψαλα ανακατωμένα

και μου’φραξε την έξοδο

Και τα βιβλία να κοροϊδεύουν

Μετά ξεψύχησε στην πολυθρόνα

Και τα βιβλία να κλαίνε

Ούτε να το θάψω μπορώ

Ούτε να φύγω να μην το βλέπω

Και τα βιβλία να φωνάζουν

Ούτε να τ’αναστήσω μπορώ

Σκεφτόμουν…

Και τα βιβλία να φεύγουν

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Taci)

Χρόνος

2010-01-19T02:13:00.023+02:00

Σάρκινο Δεντρί

2010-01-09T04:01:00.002+02:00

Ύπαρξη...

2009-12-23T16:23:00.009+02:00

Η Σφαγή των Νηπίων

2009-12-13T03:03:00.041+02:00

Κύριε,

βοήθησέ με

την ύπαρξή σου ν’αντιληφθώ

___________________________________________________________________________

Παιδιά γεννήθηκαν από τη μήτρα του πολέμου,

κυοφορία στη φλεγόμενη κοιλιά του κόσμου,

που βοή σφαίρας άκουσαν στης γέννας τους την ώρα

Παιδιά μεγάλωσαν σε ματωμένους τόπους,

μεγάλωμα κατακόρυφο –

με λάσπη στα πόδια

αίμα και χώμα στο κεφάλι

Παιδιά που στον δρόμο τους

τον τρόμο του θανάτου συνάντησαν

Παιδιά – σε πόλεμο

και στα μάτια τους ένα αίτημα,

να μην πεθάνουν παιδιά

(Οι φωτογραφίες, οι οποίες προέρχονται από διάφορα ειδησεογραφικά πρακτορεία,

είναι σκληρές, αλλά είναι η πραγματικότητα…

η καθημερινή πραγματικότητα της κοινωνίας των ανθρώπων…

Τι σημαίνει : “οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει η φύσης όλη;

Αφήστε τους στίχους, κοιτάξτε τις εικόνες!)

©Μανώλης Μεσσήνης

Μνήμη

2009-12-10T03:38:00.006+02:00

Μνήμη,
τι παράξενο άρωμα, με όνειρο μοιάζει·
εκείνο
που μπαίνει, βγαίνει, αναπνέει, καθαρίζει, βρωμίζει,
ακούει και μιλά,
εκείνο
που μεταφέρει λέξεις και εικόνες σαν τα μικρόβια,
απ’τα θεμέλια μέχρι τα κλειστά μάτια…

Μνήμη,
τι παράξενο σαν γίνεται θολή·
χαρτιά τσαλακωμένα – πεταμένα στο πάτωμα
Άχρηστη φαντάζει μες στης νύχτας τον νου
Μνήμη χωρίς φως,
όσο ένα καμένο σπίρτο στο χείλος του πεζοδρομίου

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by tomaz crnej)

Προσκύνημα

2009-12-04T01:18:00.003+02:00

Ο ήλιος κάρφωσε τη νύχτα,

τα όνειρα σε πτώση

Τα μάτια ανοίγουν σε κίνηση αργή,

σαν τις παλιές ταινίες

Νευρόσπαστα οι φιγούρες

των αποκαθηλωμένων ειδώλων –

καθρέφτες παραμορφωτικοί,

φθαρμένες της νύχτας εικόνες

κατρακυλούν ανάποδα, συσπώνται από φόβο

ζητώντας τα είδωλα πίσω να επιστρέψουν·

εκεί που η ψυχή ματώνει

μα βλέπει

έναστρο ουρανό,

εκεί,

πίσω απ’το ξημέρωμα

Η ψυχή μου σκιρτά

παράσταση που βλέπει,

και βαθιά χαράζει εντολή

στα όνειρα προσκύνημα να κάνω

©Μανώλης Μεσσήνης

Αδιέξοδο

2009-11-16T17:24:00.016+02:00

Οι ιδέες τραβιούνται σαν λαστιχένια φίδια

Φάρδυνα τον ουρανό και είναι άδειος

Κραυγάζω, σαν τους τρελούς που ξαπλώνουν πάνω στην άσφαλτο

και ζητούν να φυτέψουν δέντρα μεσοστρατίς

Παραπατώ, σαν τους μεθυσμένους που ζητούν να γεμίσουν το κενό,

το τεράστιο καζάνι του χρόνου

Φοβάμαι την τοποθέτησή μου

σαν ένα κουρέλι πάνω στην παλάμη της γης

©Μανώλης Μεσσήνης

Όνειρα ii

2009-10-28T18:09:00.003+02:00

©Μανώλης Μεσσήνης

Ερινύες

2009-10-28T17:22:00.004+02:00

O νους μου καταλύει

την ακάθεκτη ηρεμία

και το έκκριμά του διεισδύει

στη σιωπή

εκεί όπου κυκλοφορούν σκιές,

απεγνωσμένες,

κτυπώντας χέρια και πόδια

δίπλα στο ποτάμι της μνήμης·

οι σκιές κάνουν θανάσιμο βουητό

κι απέρχονται

κι έρχονται οι Ερινύες

που ουρλιάζουν,

σφαδάζουν και παραληρούν

ζητώντας μου τη λύτρωση

©Μανώλης Μεσσήνης

Σιωπηλή Πορεία

2009-10-23T00:38:00.001+03:00

Σκόρπισε η νύχτα μα το φως δεν άγγιξε τη μέρα,

αγνόησε την ικεσία, τη θερμή παράκληση των πιστών του

Ακραία λογική η άρνηση, μια ακροβασία –

ένα ψυχικό κολάζ με απουσία πνοής

Κραυγαλέο σκοτάδι, στιγμές φθοράς,

και το όνειρο εφιάλτης – νικητής κανένας

Γελωτοποιός του παραλόγου η σκέψη σαν πέφτει η αυλαία,

κατήφορος μιας νότας βουβής,

παρελθόν που ματώνει στην αντανάκλαση της ομίχλης

Στα σκόρπια είδωλα των ματιών μου

είδα τον Δον Κιχώτη να κυνηγά ανεμόμυλους

και τον ζήλεψα

©Μανώλης Μεσσήνης

Τα Αισθητά της Νύχτας

2009-10-17T15:59:00.003+03:00

Ανυπόδητες στιγμές

σεβασθείτε την ηρεμία των ουρανών

κοιμίζοντας τα βήματά σας

στους διαδρόμους της σιγής

Ω, αυτή η πεμπτουσία της νύχτας!

Εγγίζει από μακριά

τα είδωλα της ανύποπτης αυγής

σπέρνοντας στη μνήμη της ψυχής

μια προσευχή

που’ναι φτιαγμένη από το κλάμα της

Η ανατολή γεννιέται μες στην πλησμονή

του ονείρου ενός βαρκάρη

που αποξεχάστηκε στην ασημένια ρίγη του νερού

κι αφέθηκε στην ατονία των κουπιών

λευκαίνοντας στο μέτωπο την προσμονή

Η δύση γεννιέται από το έρεβος των ωρών,

όπως οι διάττοντες

που αρνιούνται πια τη λάμψη τους

από το στερέωμα της νύχτας

διαγράφοντας φωτόχυτη

την ηδονή της απώλειας

στην αδιανόητη έκρηξη του μηδενός

Ω, αυτή η πεμπτουσία της νύχτας!

Καρδιά μου

δέξου την μες στους πύρινους κύκλους σου

που προδίδουν την έκσταση του σύμπαντος

κυριαρχώντας στον ρυθμό των παλμών σου

Θυμήσου

Πέρα από το θάμπος του ονείρου

εύρισκες πάντα την αιωνιότητα της σιγής

να σου χαμογελά

στο μονοπάτι της νυχτιάς

που έστηνες το άγαλμά σου,

σαν μια ανύπαρκτη παρουσία

μες στην αφαίρεση του Απείρου

Ανυπόδητες στιγμές

σεβασθείτε τα αισθητά της νύχτας

μαρμαρώνοντας μ’εγκαρτέρηση τα βήματά σας

στις ατραπούς της σιωπής

©Μανώλης Μεσσήνης

Γυναίκα

2009-09-24T02:54:00.004+03:00

Γυναίκα –

η μορφή σου

φιγούρα τραγική

σμιλεμένη σε τόπο νεκρό,

παγιδευμένη στην άφωνη

πεινασμένη περιέργεια των περαστικών·

στεγνό τοπίο σ’αγκαλιάζει

κι εσύ ατενίζεις το άπειρο,

κάνεις συμφωνίες με τα φτερωτά τ’ουρανού,

εκμυστηρεύεσαι στα σύννεφα,

επαληθεύεις τον αριθμό των άστρων

Το σώμα σου μια Βαβέλ,

το ανασκευάζουν μάτια

©Μανώλης Μεσσήνης

Δεν ήξερα...

2009-09-18T03:35:00.002+03:00

Έταξα ζωή στο όνειρο,

το δάκρυ της ψυχής

- όταν αυτή αιμορραγεί -

στα πόδια του ν’αφήνω·

του έταξα και σιωπή

- χώρο για ν’ανασαίνει -

μα,

δεν ήξερα πως

κάποτε σ’αυτή

ζωή θ’αφήσω

Κίνηση Ματ...

2009-09-02T18:22:00.001+03:00

Γεμίζει η σκέψη,

σωρεύονται τα σύννεφα,

ζωντανεύει μια στιγμή που μοιάζει αιωνιότητα

Πέφτει στην πλάνη η ψυχή ,

νομίζει πως πεθαίνει

και στήνεται στρατιώτης με βασιλιά αντιμέτωπη,

σε παλάμη ασπρόμαυρη η μάχη της ύπαρξής της

Ψυχή μου

αφήσου ελεύθερη,

κίνηση ματ όλη η ύπαρξή σου

Φαντασία

2009-08-06T19:14:00.008+03:00

Η φαντασία είναι ψυχική λειτουργία με την οποία αναπαριστούμε τα πράγματα με τη σκέψη μας. Λειτουργία με την οποία μπορούμε να εννοούμε, να συνδυάζουμε και να δημιουργούμε νέες παραστάσεις με τη βοήθεια των αναμνήσεων. Η φαντασία είναι πλαστική δύναμη, ικανή να πλάσει απεικονίσεις. Χωρίς τη φαντασία τίποτα το καινούριο δεν είναι δυνατόν να κατασκευάσει ο καλλιτέχνης – δημιουργός.
Και εφόσον δ η μ ι ο υ ρ γ ώ, θα πει ανακαλύπτω στο περιβάλλον κάτι ν έ ο, η φαντασία τείνει να μας απομακρύνει απ’τα πραγματικά δεδομένα του κόσμου και της ζωής. Αλλά αν το «ν έ ο» που ο άνθρωπος δημιουργεί, δεν υπάρχει πάντοτε, όμως, πηγάζει απ’αυτό που υπάρχει στην πραγματικότητα (απ’τις μνημονικές παραστάσεις) και στηρίζεται, επίσης, στην πραγματικότητα. Και τούτο γιατί η φαντασία είναι μια ψυχική λειτουργία, μια ιδιαίτερη ανθρώπινη δραστηριότητα, που εμφανίζεται κι αναπτύσσεται κατά την πορεία της εργασίας… Η δημιουργική φαντασία πλουτίζεται, επαληθεύεται και αποσαφηνίζεται μόνο κατά την πορεία της υλικής πραγματοποίησής της. Ο συγγραφέας, λ.χ., δημιουργώντας το έργο του, ξεκινά απ’τις παρατηρήσεις που έχει προηγουμένως αντλήσει απ’τη ζωή. Κατά συνέπεια η φαντασία εξαρτάται απ’τη γνώση της πραγματικότητας, όπως επίσης συνδέεται στενά με τα ενδιαφέροντα του ανθρώπου, τις ικανότητες και γνώσεις, τις έξεις και τις κλήσεις του.

Κάθε δημιουργός νέας μηχανής, κατά την πορεία της κατασκευής της, κάνει σχέδια, σκίτσα κ.λ.π. Το ίδιο κάνει και ο καλλιτέχνης (συγγραφέας, μουσικοσυνθέτης, ζωγράφος κ.λ.π.). Πηγή της φαντασίας είναι πάντοτε η ζωή, ο κόσμος.

Ο επιστήμονας, που κάνει και τις πιο τολμηρές υποθέσεις, ξεκινά απ’τους αντικειμενικούς νόμους της πραγματικότητας. Αλλά ο καλλιτέχνης προσπαθεί με τα έργα του ν’απεικονίσει τη ζωή, όπως είναι στην πραγματικότητα, γιατί αλλιώς δεν μπορεί να επιδράσει στους ανθρώπους.

Η δημιουργική φαντασία βοηθάει τον καλλιτέχνη να δει το αντικείμενό του πλατιά και ελεύθερα, να εισδύσει στην ουσία του και να βρει την πιο κατάλληλη μορφή, για να υλοποιήσει, να εκφράσει το νόημά του. Έτσι ο Βαν Γκογκ, αντί ν’αποδίδει με ακρίβεια αυτό που έβλεπε, έπαιρνε τη γενική έκφραση, αυτό που αισθανόταν ο ίδιος και ύστερα το έδειχνε με χρώματα αυθαίρετα, δικά του, κατάλληλα, όμως, για να μεταδώσουν στο εκατονταπλάσιο τη σκέψη του και τα αισθήματά του. Αλλ’αυτό δεν είναι γενικό γνώρισμα των καλλιτεχνών. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες είναι μετρημένοι. Περιγράφοντας ο Γκαίτε τον τρόπο, σύμφωνα με τον οποίο εργαζόταν, λέει : «Αφήνω τα αντικείμενα να επιδράσουν ήρεμα επάνω μου. Ύστερα παρατηρώ αυτή την επίδραση και προσπαθώ να την αποδώσω πιστά και χωρίς παραποιήσεις».

Οπωσδήποτε η φαντασία ωθεί πάντα τον καλλιτέχνη προς την υπερβολή, αλλά η υπερβολή αυτή είναι κάπως απαραίτητη στην τέχνη. Ο Γκυ ντε Μωπασάν γράφει σ’ένα πρόλογό του : «Ο καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να δημιουργεί στο έργο του έναν κόσμο ωραιότερο, απλούστερο, φοβερότερο ή και καλύτερο από τον πραγματικό».

Γι’αυτό και πολύ σωστά ο Χέγκελ, τονίζει πως «η φαντασία του καλλιτέχνη είναι η φαντασία του ανθρώπου, που έχει μεγάλο νου και καρδιά!…»

Όπως και να’χει, η δημιουργική φαντασία είναι απαραίτητη σε μεγάλο βαθμό για τη δημιουργία του αντικειμένου της καλλιτεχνικής παραγωγής, για τη σύνθεση των θεμάτων, των πινάκων ζωγραφικής, για την ανάπτυξη του διηγήματος της λογοτεχνικής παραγωγής, για την ανάπτυξη των μουσικών θεμάτων κ.α.

Η υποκειμενικότητα, όμως, του καλλιτέχνη δεν εξαντλείται με τη συγκινησιακή ευαισθησία, τη φαντασία και την έμπνευση. Χρειάζεται και Παρατηρητικότητα και Φιλοπονία και Μυαλό. Όλες αυτές οι ψυχικές ιδιότητες αποτελούν, άλλωστε, και σπουδαίους παράγοντες του δημιουργικού ταλέντου του. Οπωσδήποτε όλ’αυτά συνεργάζονται και εναρμονίζονται όχι μόνο ν’αφομοιωθεί η εξωτερική πραγματικότητα, να ιδωθεί καλλιτεχνικά το συγκεκριμένο αντικείμενο, αλλά και να μεταπλασθεί καλλιτεχνικά το αντικείμενο ως έργο τέχνης.

Το Κείμενο “Φαντασία” είναι μέρος του δοκιμίου “Ψυχολογική Πλευρά της Προσωπικότητας του Καλλιτέχνη, της -υπό έκδοση- μελέτης μου “Τέχνη και Δημιουργοί” >>> Meditations

Ολισθηρός ο Δρόμος

2009-07-10T15:10:00.002+03:00

Τρίζουν οι σκέψεις, κεριά που ξεψυχούν

στην πνοή του λυγμού, μύρο που στάζει καυτό στις πληγές,

μυστικές κατακόμβες με θεούς σκονισμένους

Στοχασμός σαν μια αιωνιότητα,

παράδεισος και κόλαση,

ζωή και θάνατος σε σελίδες λευκές·

έκλεισαν οι πόρτες της Εδέμ

και το σκουριασμένο αντικλείδι

μόνο με τη σκουριά ταιριάζει

Τρίζουν οι σκέψεις, διστάζουν μα ομολογούν,

γίνονται ακραίες, δικάζουν και δικάζονται,

γίνονται φλόγες·

κι εκείνη η λοξή ματιά που πάντοτε δεσπόζει,

κι εκείνος ο συνήθης ύποπτος του σκοταδιού,

αδέλφια του Ιούδα· το φιλί που παγώνει

Ολισθηρός ο χρόνος του λογισμού, σαν μια σταγόνα,

μια στιγμή ντυμένη στο κόκκινο, σαν πόρνη,

ένα κομμάτι πάγου που λιώνει σ’ένα ποτήρι φωτιά

κι ο λόγος ένα αγκάθι στα χείλη

Σκοτεινό Είδωλο

2009-06-26T01:34:00.005+03:00

Σε πόσα γυρίσματα της ψυχής,
σε πόσες πλευρές της ύπαρξης,
σε πόσα ανήλια δρομάκια,
και σε πόσες σκιές του νου δεν καταβύθισα την πένα
την ανθρώπινη άβυσσο να περιγράψω!

Κάποτε
η σκιά τον άνθρωπο συνόδευε,
του όγκου του ουσία
Τώρα
σκιά και άνθρωπος ουσία μία

κάποιου κόσμου - άγνωστου,
είδωλο είναι σκοτεινό

Τελευταία Πράξη… "Παράπονο"

2009-06-17T02:46:00.005+03:00

Στάθηκα στην άκρη της ματιάς σου,

στο περιθώριο των λέξεων που κάρφωναν αγγέλους

και δεν μίλησα

Ραγισμένη σκιά, ένα βήμα πιο πέρα, σκόρπια, φευγάτη,

θολή σαν παλιά ασπρόμαυρη ταινία

Ατέλειωτα γιατί, και μια προσευχή σαν ύστατη λύση

σαν μια διαμαρτυρία

Στάθηκα στην άκρη του γέλιου σου και υπέμεινα

καρτερικά το μαρτύριο των ήχων

Τι κρίμα να’μαι ο θεατής κι ο θεατρίνος σ’ένα μονόπρακτο

που παίζεται για χθες, για σήμερα, για αύριο

για σένα μόνο από σένα με αποστολέα και παραλήπτη εμένα

Στάθηκα στη σκιά σου σαν σκιά και χειροκρότησα εμένα

Σκαλίζω τη στάχτη σ’ένα τασάκι μοναξιάς μα δεν λυπάμαι…

δεν λυπάμαι –

είναι μόνο μια συνήθεια

Τέλος Διαδρομής

2009-05-31T06:52:00.001+03:00

Έρπει η σκέψη και η νύχτα ιδρώνει

σκοτώνει στο όνομά της προσδοκίες

κι όνειρα… σκοτώνει ώρες εφιάλτες

και γελά,

για άλλη μια φορά προδοσία

Έρπει η σκέψη, σκιά που ψάχνει ρωγμή να κρυφτεί,

ρωγμή χωρίς υγρασία μα, δεν υπάρχει, δεν υπάρχει…

τι κι αν το τίποτα έχει κάτι από μένα

σαν θάνατο επικίνδυνο

Σκιά τη σκιά κυνηγά φως στο σκοτάδι, πού να είναι τα κεριά…

εκείνα του πριν που μοιάζει ασήμαντο, τόσο ξεχασμένο…

Κάποτε βρήκα…

βρήκα ένα παιδί στην άκρη του δρόμου να μου απλώνει απελπισίας χαμόγελο…

βρήκα ένα κέρμα σκουριασμένο και το κλώτσησα… δεν κράτησα τίποτα… τίποτα

βρήκα ένα δάκρυ στο μαξιλάρι μου και γύρισα πίσω στην αναζήτηση,

τίποτα δεν υπήρχε, μόνο δάκρυα

Σβηστά τα φώτα, και ο χρόνος μου φλερτάρει το μηδέν

αγγίζει το μηδέν του με το μηδέν μου, ξανά

Κι έτσι ζω το τέλος

Θανάσιμη έλξη

Στο ξύπνημα της απόγνωσης λήξη ημερομηνίας,

κι ένα δάκρυ βουβό

σαν σιωπή που ουρλιάζει…

κωμωδία και δράμα σ’ένα βαλς μες στη νύχτα

Θα’θελα να πω τόσα πολλά!

Θα’θελα να γράψω λόγια μαχαίρια,

δεν φοβάμαι…

Σβησμένα κεριά είν’όλες οι λέξεις

και τα χείλη σφραγισμένα,

ξεπερνούν με τη σιωπή τα όρια,

δεν φοβάμαι…

Δεν γνωρίζει σύνορα τούτη η αντοχή

μόνο από πόνο ξέρει

και τον εφιάλτη που συνάντησε στους δαίδαλους του νου

Ακόμα μια στάση στην άκρη του δρόμου

εκείνου που οδηγό έχει το χθες,

ακόμα μια μάχη με τους δείκτες του χρόνου

Τίποτα στο τώρα δεν έμεινε

στάχτη μονάχα που θέλω να σκορπήσει,

να μην υπάρχει ίχνος της κανένα

Ακόμα μια στάση μα θα είναι η τελευταία

έτσι απλά για τιμωρία

ένα τσιγάρο μόνη παρέα

κι ύστερα παύση… τελεία

Ουτοπία

2009-05-30T03:43:00.006+03:00

Εισέρχομαι στην αταραξία των ειδώλων
αγγίζοντας τη μακρόσυρτη πνοή τους

Καθώς οι ψίθυροι των εποίκων του νου
υποκλίνονται στην ουτοπία μου
παραχωρώ ζωή – αντίδωρο για κόμιστρο
– έμβασμα μικρό του κόσμου τούτου –

Η έκφραση της απορίας στη σκέψη μου απολιθωμένη :
“Μπορεί κανείς να ξεπληρώσει
τη γέννησή του με τον θάνατο;”
Ένας διάττοντας προχωρεί
σιωπηλά μες στων ειδώλων την ομίχλη,
μου κάνει Ναι και σβήνει

©Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Vernon Trent)

Η Κωμωδία του Ποιητή

2009-05-29T02:17:00.014+03:00

Ηρεμήστε!

Έχετέ μου εμπιστοσύνη

Σήμερα θα γράψω κωμωδία

κι εσύ, καλέ μου αναγνώστη,

κτύπα το ταμπούρλο!

«Να γράψεις κωμωδία;

Μα, είσαι υποχείριο του πόνου!

Δεν ξέρεις πια τι λες

ούτε τι κάνεις!

Είσαι ποιητής εσύ;

Εσύ δεν είσαι παρά ένας παλιάτσος,

βάλε λοιπόν το κοστούμι σου

κι αλεύρωσε το πρόσωπό σου»

Κι όμως, καλέ μου τυμπανιστή,

ας βάλω τα δυνατά μου·

τους σπασμούς και τους λυγμούς

θα κάνω μια αστεία γκριμάτσα

τον στεναγμό και τον πόνο,

χαμόγελο

τις θλιβερές κραυγές,

γέλιο σαρκαστικό

κι όλοι θα χειροκροτήσουν!

«Γέλα – Γέλα παλιάτσε,

γέλα για την πίκρα

που σου μαχαιρώνει την καρδιά…»

Ηρεμήστε!

Σκιά ήταν, ξεθωριασμένη,

κωμωδίας γέννημα

Έχετέ μου εμπιστοσύνη

Ο παλιάτσος δεν θα ξαναφανεί!

Πώς...

2009-05-24T22:45:00.007+03:00

Πώς μπορείς να εξορκίσεις

αυτό που ο τρόμος αποτύπωσε στα μάτια,

αυτό που η οδύνη χάραξε στα χείλη,

αυτό που ο νους

των ελλιπών ανθρώπων

χαράκωσε στο σώμα σου

στιγματίζοντας σε βδέλυγμα

του κόσμου τούτου;

Πώς μπορείς να εξορκίσεις

σάπιες παραστάσεις ζωής

ανθρώπων που ζητούν

πάνω στη ζωή σου να ιερουργούν –

πάνω σου να εικονογραφούν

δικές τους της ψυχής ακολασίες;

Πώς...;

Λυτρώνοντας τον γρίφο

2009-05-19T16:59:00.012+03:00

Παγωνιά

2009-04-26T14:23:00.002+03:00

Στο πεζοδρόμιο με κοιτούν

τα παγωμένα δέντρα –

φτωχά πολύ είναι τα γκρίζα φύλλα τους

Παγωνιά

Ταξί!

Πήγαινέ με εδώ πιο κάτω, στην Ομόνοια,

σ’εκείνο το μπαρ που χορεύουν νέγρες –

ολόγυμνες Θεές της νύχτας,

κι έχουν μπρος στα μάτια τους

μια στήλη από καπνό ζεστό

όταν οι διεσταλμένες κόρες των θαμώνων,

τρυπούν τα σκέλια τους

Παγωνιά

Οδηγέ!

Θέλω να σου μιλήσω για ένα άστρο πίκρας,

που τέλειωσε μέσα μου την τροχιά του –

καθώς κυλάμε στους δρόμους

να σου μιλώ για ένα όνειρο πηχτό από σκοτάδι

κι απ’τις χλωμές εναλλαγές

των τελευταίων πόθων

Να! Εδώ είναι το μπαρ με τις νέγρες…

η αξία του ποτού μόνο λίγα κέρματα!

Φτηνό πολύ είναι το όνειρο

στην παγωνιά του δρόμου…

μας καταπίνει η ζωή, οδηγέ –

στον πάτο κάθε ποτηριού

βγάζει τη γλώσσα της!

σου μιλάω... σου μιλάω...

2009-04-20T23:08:00.004+03:00

Άκουσέ με!

Η φωνή μου χαρακώνει τον παγωμένο άνεμο

Μες στον απέραντο χώρο τ’ουρανού

ηχούν τα τύμπανα της θλίψης μου

Άκουσέ με!

Η φωνή μου θρυμματίζει τα σύνορα της νύχτας

για να φτάσει σ’εσένα

Μην αρνηθείς!

Κινούμαι μες στη σιωπηλή έκσταση,

σου το μαρτυρά η ματιά μου,

που χαϊδεύει την πυκνή μοναξιά

για να σ’αγγίξει,

μην αρνηθείς… μην αρνηθείς…

Δώσε μου τη στιγμή της ανατολής

που μόλις ξύπνησε στο στήθος σου,

να θυμηθώ το φως,

να θυμηθώ την όψη του κόσμου –

κοίταξέ με,

να αισθανθώ πως υπάρχω

Τώρα,

ο ήλιος φωτίζει τα σμήνη των πουλιών

πάνω από τα σύννεφα –

τώρα,

η νύχτα κεντά τις αισθήσεις

πέρα από την οδύνη,

κι εγώ σου μιλάω…

σου μιλάω… σου μιλάω…

μην αρνηθείς τη φωνή μου,

δέξου την…

όπως τα κοχύλια στην υδάτινη νάρκης τους

χωνεύουν τα ρίγη των βυθών,

φύλαξέ τη στη μνήμη σου κρυφά,

σαν ένα πουλί που ονειρεύτηκε τον ήλιο

και ξύπνησε μες στην απόλυτη νύχτα

κι άκουσε τη φωνή του έτσι μετέωρη,

έτσι μακρινή μες στο χάος,

έτσι παράξενη…

Όλα… όλα…

κυρίαρχα είναι

Και τα πουλιά που ονειρεύονται,

και οι άνθρωποι που χαίρονται

και αυτοί που πονούν,

και η φωνή μου –

ως και η φωνή μου ακόμα…

Μα, πιο πολύ, πιο πολύ,

εσύ μπορείς

στην αίσθηση των πραγμάτων μου

να κυριαρχείς

Και στην ανατολή,

και στη νύχτα,

και στη σιωπή –

Εσύ!

Άκουσέ με!

Μην αρνηθείς τη φωνή μου,

δέξου την

να αισθανθώ πως υπάρχω…

Τώρα,

Η νύχτα ξημερώνει γαλαξίες μακριά,

κι εκείνα τα σύννεφα –

κι εκείνα τα σύννεφα…

σκεπάζουν το στεφάνι του ορίζοντα,

αραιώνουν τους φθόγγους

ανασαίνοντας τη νίκη τους

στα μαύρα τους πνευμόνια

Τώρα,

ο άνεμος παγώνει το μέτωπό μου,

η ματιά μου είναι θολή

ραμμένη στη γη –

πώς να λυγίσει τον χώρο να σ’αγγίξει;

Κι όμως,

άκουσέ με –

σου μιλάω…

σου μιλάω… σου μιλάω…

Σιωπηλά

2009-04-03T10:22:00.015+03:00

Το βλέμμα στίγμα

να φεύγει λίγο λίγο στη σιωπή

Η σκέψη κομμάτια αταίριαστα

να φέρνουν και να διώχνουν τη σιωπή

και η σιωπηλή ματιά

βαθιά και απλωμένη

να εκτρέφεται μια αναμονή

Αποτυπώματα

2009-02-21T18:36:00.014+02:00

Θα φύγω μια μέρα

αφού ορίσω τον χώρο μου

κι αφού σημαδέψω με τα σημεία τούτων των καιρών

τις θέσεις των επιθυμητών πραγμάτων

Λεπτή άμμος θα καμουφλάρει το πέρασμά μου

κι όλα θα μείνουν τακτοποιημένα,

οδυνηρά προστατευμένα από κινδύνους,

σαν τ’αληθινά μυστικά

Τα χρόνια τα λευκά θα’χω να επιδείξω

στις εξετάσεις της προσμονής

στους άλλους χρόνους – στους άλλους τόπους

Προσεκτικά κι αθόρυβα

να μην ταράξω τη χειμερία νάρκη του κόσμου