Σε κοιτώ – σε ακούω
και,
πρέπει να είσαι τέλειος
Σε ακούω να τραγουδάς εν ώρα οδύνης
ζητώντας τον ερωτικό κραδασμό
για να ξαστερώσει ο ορίζοντάς σου
και να γίνεις εξουσία στην ομορφιά
Να κυνηγάς μια ιδέα
για να την κάνεις σκαλωσιά
οξυγόνο στην ανάσα σου
Σε κοιτώ κομπάρσος να γίνεσαι
σε κολοβές ιστορίες
με τις ατέλειωτες φράσεις,
με τις κομμένες λαχτάρες,
με την αναιμία του λόγου,
με τη μελαγχολία των δεήσεων
Σε κοιτώ και βλέπω ένα μωσαϊκό
από ραγισμένες επιθυμίες
απ’αυτές που λάμπουν στις προθήκες,
στα ογκώδη βιβλία,
στις μεγάλες πόρτες,
στα ψηλά κτίρια,
στα χαμηλά καμπαρέ,
επιθυμίες
επιθυμίες
και τον εαυτό σου διέθεσες γι’αυτές
Σε κοίταξα – σε άκουσα, τώρα θα σου πω
Πέρα στα σημεία
στα τέσσερα της γης
θάνατος
υπέρ βωμών και εστιών
Καμένα πρόσωπα,
φαγωμένες καρδιές,
κοράκια πάνω στα κορμιά,
μες στις ψυχές ο θρήνος –
και διαφημίσεις λαμπερές
"Καλύτερος όλων ο στρατός μας
καθημερινά στο σπίτι σας"
Βλέπεις;
Προϊόν ποιότητας κι ο θάνατος ακόμα
Από’κεί θα φτιάξουν “ήρωες”
θα φτιάξουν ιστορία
κι εργαστήρια για μελέτες
κατασκευής ιδανικών,
αυτά που καθορίζουν την κοινή
του κόσμου ειμαρμένη
Σε κοιτώ – σε ακούω
και,
πρέπει να είσαι τέλειος
Τόσο τέλειος!
©Μανώλης Μεσσήνης
